ปัญหาที่แท้จริง ของนักสะสมพระเครื่อง (๗๔)

ในการสะสมพระเครื่องฯ พระบูชา เราจะพบปัญหาสำคัญหลักคือ ระบบการเรียนรู้ที่

ถูกต้อง…เริ่มตั้งแต่พื้นฐานการเรียนรู้…ให้เหมือนกัน..ให้ถูกต้องเหมือนกันนั่นคือ เป็น

เรื่องของหน่วยองค์กรที่เกี่ยวข้องต้องเข้ามาดูแล แต่วันนี้ ทำไม่ได้ มันมีสาเหตุดังนี้คือ

หน่วยที่ตั้งขึ้นมา สมาคม ที่อ้างว่าเป็นหน่วยงานที่ได้มาตรฐานในการพิจารณาตัดสิน

พระเครื่องฯหลายๆ หน่วยงาน ต่างก็มีบุคลากรผู้รู้ ผู้ชำนาญการในการตรวจสอบความ

แท้เท็จให้กับพระเครื่องฯ..สกุลต่างๆ…หลายท่าน…แต่ละท่านก็เป็นที่ยอมรับในหมู่ของ

นักนิยมสะสมพระเครื่องด้วยกันเอง…รวมถึง..เป็นที่ยอมรับนับถือในหมู่ผู้รู้ ผู้ชำนาญการ
เป็นอาจารย์ของผู้ตัดสิน….เหล่านั้นด้วยกันก็มี

แต่…ในขณะเดียวกัน ในหมู่ผู้รู้ ผู้ชำนาญการ ผู้ทำหน้าที่ตัดสิน…ต่างก็มีความรู้ที่เกิด

จากการศึกษา..ประสบการณ์เพิ่มเติม ก็ย่อมให้เกิดความแตกต่าง จากความรู้เดิมที่ผู้รู้

ขึ้นจากผู้ชำนาญการด้วยกัน ที่ได้เคยเรียนรู้มา (คือมีความเชื่อมั่นในตัวเองจากการเรียนรู้

จากประสบการณ์ที่มากขึ้น)

ในหมู่ผู้รู้ ผู้ชำนาญการเอง…ความรู้ในเรื่องเดียวกัน…จึงอาจจะไม่เหมือนกันได้..ครับ…..ที่นี้
ปัญหามันอยู่ตรงนี้…….

“ต่างคน…ต่างมองพระองค์เดียวกัน…ด้วยความรู้ ที่ดูเหมือนว่า..จะเหมือนกัน
คือ….เหมือนกันด้วยการพิจารณาจาก มาตรฐานที่เขากำหนดกันขึ้นมาพิจารณาพระองค์นั้นๆ
ประกอบด้วย….

– มาตรฐานทางด้านพิมพ์ทรงองค์พระฯ แต่ละพิมพ์ฯ
– มาตรฐานด้านเนื้อหามวลสาร ที่ปรากฏในองค์พระฯ
– มาตรฐานธรรมชาติที่พระได้อายุควรจะมี (เช่นความเก่า รอยเหี่ยวย่น)
– มาตรฐานร่องรอยที่ปรากฏในพระองค์นั้น (เช่น รอยปริแยก แตกย่น..รอยหนอนด้น
รอยปูไต่ ตะไคร่น้ำ รูคู่ รอยรูพรุนปลายเข็ม บ่อน้ำตาตื้น รอยกระเพื่อมของวงน้ำฯลฯ)…เป็นต้น
– มาตรฐานการตัดตอกด้านข้างทั้งสี่

– มาตรฐานพิเศษ ยกตัวอย่างเช่น สมมุติว่าผู้รู้ ผู้ชำนาญการไประบุอย่างชัดเจนว่า

“ถ้าพระสมเด็จฯ…จะเป็นพระแท้..จะแท้จริงๆ ก็ต้องเห็น “ผงสมมุติ”. เท่านั้น (คือสมมุติว่าท่านผู้รู้
ผู้ชำนาญการไประบุมวลสารชนิดนั้นๆ เอาไว้แบบนี้ “เช่นผงตะไบทอง เม็ดดำเม็ดแดงฯลฯ จะต้อง
มีจะต้องเห็น จะต้องเป็น..จะต้อง..จะต้องฯลฯ”

ระบุชัดเจนลงไปเลย เอาให้ละเอียดยิบไปเลย ระบุเยอะแยะ….จนไม่สามารถหาพระที่มี

ลักษณะพิเศษแบบนั้น …..มี”ผงสมมุติ”..ผงสมมุติต่างๆ มากมายแบบนั้นได้…….ทำให้พระ
องค์ที่มองไม่เห็น “ผงสมมุติ” ที่ถูกระบุไว้ จะต้องมี..จะต้องเห็น กลายเป็นพระมีปัญหาไปด้วยนั่นเอง

นั่นคือตัวอย่าง..มาตรฐาน…หลักการ…เยอะแยะตาแป๊ะงง…ในคนหลงทางค้นหาพระที่มี
คุณลักษณะที่ถูกกำหนดให้เป็น….แบบนั้น…ด้วยมาตรฐานที่มากมายแบบนั้น….ผมว่าครับ..

“งมเข็มในมหาสมุทร”…อาจจะง่ายกว่าเยอะครับ…เพราะอะไร?…..
เพราะว่า..ถ้าเรางมเข็ม..”เจอ”.เราก็รู้ว่า…เราเจอ…หรือเรา งมเข็มไม่เจอเราก็รู้ว่า

เราไม่เจอเราจะเข้าใจและเคารพตัวเราได้จากการลงมือกระทำนั้น

แต่พระเครื่องฯ..หาได้เป็นเช่นนั้นไม่?….มันยากยิ่งกว่านั้น…หลายพันเท่าครับ?…….

เข็มหลายเล่มที่เราเคยอ่านในบันทึกว่า..มีอยู่จริง…ต่อให้เรางมเจอในมหาสมุทร
เรากลับ “ไม่รู้ว่าเป็นเข็ม หนึ่งในแปดหมื่นสี่พันเล่ม..ที่จมอยู่ได้เองด้วยตัวเราเอง”

เรากลับต้องพึ่ง “จมูก” คนอื่นในการพินิจพิจารณา ว่าเป็นเข็มหรือไม่?…”…

เหล่าบรรดาผู้ที่ อ้างว่ารู้ อ้างว่าตรู..ชำนาญ…ก็ปฏิเสธทุกที…มีข้ออ้างทุกทีที่

เขาเห็น..เข็ม ที่คนอื่นงมเจอ…ก็เป็นไปได้…จะอ้างผิดเนื้อ ผิดพิมพ์…ก็เป็นไปได้…เช่นกัน

ย้อนกลับไปที่ตัวเรา..ในฐานะนักสะสม…ความพยายามจากการงมเข็ม…เจอ มัน

สูญเปล่าจากคำตอบของผู้วิเศษ…ทั้งหลาย…ที่กำหนดความเป็นเข็ม…นั่นเอง….

แต่ละครั้ง..คำตอบที่เราได้รับ..จากพวกผู้รู้ ตรูชำนาญ…….มันบั่นทอน..จนทำให้เราท้อแท้..

และก็เลิก “งมเข็ม”…ไปในที่สุด หลีกหนีวงการ “งมเข็ม”..ไปในที่สุด….(คนดีดีอาจจะท้อแท้

และถอยห่าง สาปวงการนี้ไป..ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่พวกเซียน เหล่าเซียน พวกอ้างรู้ ตรูชำนาญ
ต้องการอยู่แล้วนั่นเอง…คือการสลับหน้า “เหยื่อรายไปใหม่เรื่อยๆ”….นั่นเอง)

ปัญหาจึงไม่ได้อยู่ที่…”เข็ม”…มีปัญหา…หากแต่อยู่ที่…การที่คนกลาง..
ที่ตั้งตนเป็นเซียนอ้างรู้ ตรูชำนาญการทั้งหลาย….ไปกำหนดคุณลักษณะ….ให้เข็มจะต้องมี
คุณสมบัติต่างๆ ตามที่…พวกผู้วิเศษฯ ผู้อวดรู้ ตรูชำนาญการเหล่านั้น…จะกำหนดให้เข็มนั้น
…แท้หรือไม่แท้..ต่างหาก….

เข็ม..เล่มเดียวกัน…ผู้วิเศษ แต่ละคน “มองไม่เหมือนกัน”…..เพราะสิ่งที่กำหนด

ความแท้ให้เข็มเป็น…มันเยอะ…จนไม่รุ้ว่า…..อะไร?คือมาตรฐานที่จะวัดค่า….”มาตรฐาน”..

ที่ผู้วิเศษ…แต่ละคนกำหนดขึ้นมาได้…วัดค่าตรงไหน?…ได้…..คนเรียนรู้ไม่ได้…สับสน หรือ

..ผู้วิเศษด้วยกันเอง..ก็สับสน..ไม่รู้เหมือนกันว่า..อะไรคือมาตรฐานที่แท้จริงกันแน่”…
มึนงงกับความรู้บนความเชื่อว่าตัวเองรู้นั้น…งงกันเอง

คำตอบแย่ๆ.ของพวกเขาก็คือเลือก…ทำลายเข็ม…ทั้งระบบ….จึงเริ่มเกิดขึ้นที่นี่….
“เหล่าผู้วิเศษ”…ใช้วิชามารต่างๆ กำหนดให้เข็มเหล่านั้นเป็น.

.ผมถึงบอกว่า. ผมถึงฝากเตือนเพื่อนๆ ว่า

“……ก่อนที่จะนำพระไปถามใคร?….(ไม่ว่าจะเซียนเล็ก เซียนน้อย เซียนใหญ่

รวมถึงผู้วิเศษ ผู้รู้ ตรูชำนาญการทั้งหลายเหล่านั้น…… สิ่งแรกที่เราควรรู้ก็คือ…..

เราควรรู้ว่า..ความรู้ที่เขาใช้เป็น มาตรฐานในการพิจารณาพระฯ.ที่เขาเห็น

อยู่ตรงหน้าเขา…เขาใช้มาตรฐานอะไร?..ในการพิจารณาวัดค่ามาตรฐาน เพื่อตัดสินนั้น”

เช่น ผมดูเนื้อหามวลสารก่อนเป็นหลัก…..หรือ…ผมดูพิมพ์ทรงองค์พระก่อนเป็นหลัก

จากนั้น…เราก็มาพิจารณาว่า….
เนื้อหามวลสารแต่ละองค์เหมือนกันไหม?…มีความเท่ากันในลักษณะของทองคำ

ที่ควบคุมได้ไหม?…ถ้าควบคุมส่วนผสมไม่ได้….เราก็ให้ความเชื่อถือ..คนผู้นั้น..ผู้วิเศษผู้นั้น

ผู้รู้ ผู้ชำนาญมาร…ด้วย มาตรฐานที่กำหนดให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้แล้ว……..ในเบื้องต้น

จากนั้น…เราก็มาพิจารณาว่า….
พิมพ์ทรงองค์พระแต่ละองค์เหมือนกันไหม?…มีความเท่ากันเหมือนรูปทรงเหมือนกัน

เหมือนกับเหรียญบาท เหรียญสิบบาท…ที่ควบคุมกระบวนการในการผลิตได้ไหม?

…ถ้าพระเครื่องพิมพ์เดียวกัน แต่ไม่มีความเหมือนกันสักองค์ แสดงว่าเราควบคุมกระบวนการ
ในการผลิตไม่ได้….เราก็ให้ความเชื่อถือ..เคารพคนผู้นั้น ผู้วิเศษคนนั้น…เหล่าผู้อ้างรู้…

ตรูชำนาญมาร รวมถึงกลุ่มคนเหล่านั้นไม่ได้…เพราะมาตรฐาน

มาตรฐานที่เขากำหนดขึ้นมาให้เป็นมาตรฐานนั้น…มันใช้ไม่ได้…มันไม่ถูกต้อง..มันไม่มี
มาตรฐาน….เราจึงไม่สมควรที่จะยอมรับคำตัดสินที่ยึดสิ่งที่ไม่มีมาตรฐานใดๆ…เหล่านั้นได้นั่นเอง

ผมหมายความว่า…ถ้ามาตรฐานที่ถูกกำหนดขึ้นมา…มันไม่มีมาตรฐาน

วัดค่าไม่ได้..ไม่มีหน่วยวัดค่าความเท่ากันเหมือนกันได้….แสดงว่า..

สิ่งนั้นไม่มีมาตรฐาน..เมื่อสิ่งเหล่านั้นไม่มีมาตรฐาน
ไม่ได้มาตรฐาน ไม่ใช่มาตรฐาน?

การจะตรวจสอบรับรองให้เป็นมาตรฐาน…ให้ถูกต้องตามมาตรฐาน..(?)
.ย่อมเป็นเรื่องที่…ขำไม่ออก..ครับ จะอ้างว่าสากลรับรอง…สากลยอมรับ…สากลรองรับ (ซื้อขายได้)
มันย่อมไม่สง่างาม….กับคำอ้างทั้งหลายเหล่านั้น…..(สากลที่เขาอ้างมันเป็นแค่ชนกลุ่มน้อยเล็กๆ)
ที่อุปโลกน์ตัวเองกันขึ้นมาให้เป็นที่ยอมรับในหมู่คน….ก็เท่านั้น…ไม่เกี่ยวกับมาตรฐานพระฯ…ครับ

ทีนี้…เมื่อออกใบรับรองว่าได้มาตรฐานแล้ว…มีการซื้อขายเปลี่ยนมือ…ก็ย่อมมีการตรวจสอบ
กันในภายหลัง ปัญหาก็คือ..เมื่อเวลาผ่าน ความรู้เปลี่ยน สิ่งใหม่อาจจะทดแทน…ในหมู่ผุ้วิเศษด้วยกัน
ในหมู่ผู้รู้ ตรูชำนาญมาร…ก็อาจจะมี “ความเห็นต่าง”…กันมากขึ้น อาจจะไม่เห็นด้วยกับ ใบรับรอง
มาตรฐานแท้เท็จฉบับเดิม…ฉบับเก่า…….

ปัญหาก็เกิดขึ้นตามมาอีกครับ…เพราะว่า…ต่างฝ่ายต่างก็

“ไม่มีเครื่องมือ..ตรวจสอบ..ความรู้..ความเข้าใจ..ความเชื่อ..ของกันและกันได้”…..เพราะว่า…
สิ่งที่กำหนดกันขึ้นมา มาตรฐานที่กำหนดกันเองขึ้นมา มัน …”ไม่มีมาตรฐานใดๆ รองรับ..นอกจาก
ความเชื่อของหน่วย…ของชมรม องค์กรฯ…..ที่ตั้งขึ้นมากันเอง ทั้งหลายเหล่านั้น”

ตรวจสอบไม่ได้ว่า….แท้ยังงัย…เท็จยังงัย….แต่ออกใบรับรองว่าแท้ได้มาตรฐาน…(ได้)
โดยพิจารณาจาก..เนื้อ..พิมพ์…ความเก่า..ธรรมชาติและความเชื่อที่รวมๆ กันของผู้วิเศษทั้งหลายเหล่านั้น

55555 การรับรองจากสิ่งที่…ไม่มีมาตรฐาน…ให้เป็นมาตรฐาน..เอาเครื่องมืออะไร

มาวัดค่า…มาตรฐานที่ไม่มีมาตรฐาน ไม่มีหน่วยวัดค่านั้น…กันได้ครับ

ปัญหาของเรื่อง..พระเครื่องฯ..มันจึงอยู่ที่ “ผู้วิเศษ”…ผู้อ้างรู้ ตรูชำนาญการฯ…..ที่ไปกำหนด
มาตรฐาน..จากสิ่งที่ไม่มีมาตรฐานทั้งมวลให้พระเป็นฯ…นั่นเอง….

มาตรฐานที่ใช้ตัดสินให้แท้เท็จนี้ จึงเป็นมาตรฐานแห่งความเชื่อ (ว่าใช่หรือไม่น่าใช่)….

มันเกิดจากความเชื่อส่วนตัว พอใจส่วนตัว ใบรับรองก็เป็นเพียงรับรองได้ว่า..น่าจะใช่..หรือ..น่าจะไม่ใช่…

ของผู้วิเศษ ผู้อ้างรู้..ตรูชำนาญการฯ เท่านั้นเองต่างหาก….ครับ “ได้มาตรฐานตรงไหน?”

พระจะแท้..พระจะเท็จ..ทุกวันนี้…อยู่ที่การรับรองของกลุ่มคน ของผู้วิเศษ…เท่านั้น…

พระจะแท้..พระจะเท็จ..ทำไม?..ไม่ให้ พระรับรองตัวเองว่าแท้หรือเท็จ…

ความวุ่นวายจะได้จบคงต้อง…สร้างระบบการเรียนรู้กันใหม่ครับ…สร้างระบบ..

“ความคิด..รู้จักแยกผิดถูก..ให้พระแท้ตามที่พระเป็น กำหนดมาตรฐานให้ได้จากองค์พระนั้นๆ”…

เลือกเรียนรู้ใหม่….ให้พระแท้…รับรองตัวเอง..ได้ว่าแท้….เป็นทางออกของปัญหาครับ

ขอปัญญาจงสถิตย์กับเพื่อนๆ ครับ

กดแชร์บทความไปยัง Social Network ของท่าน
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
เรียนรู้วิธีการดูพระเครื่องร่วมกับเพื่อนสมาชิกได้ในกลุ่มพระเครื่องเรื่องง่ายๆ ในเฟสบุ๊ค https://web.facebook.com/groups/277552462284906

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *