Category: บทความทั่วไป

วงการพระเครื่องและเหยื่อจากความไม่รู้ (๑๑๙)

เหยื่อจากความไม่รู้ หมายถึง การถูกหลอกจากความที่เราไม่รู้ หรือรู้ไม่พอในเรื่องนั้นๆ เป็นอย่างดี…เสียทรัพย์ไปกับความไม่รู้นั้น หรือถูกชักจูงให้หลงเชื่ออย่างผิดๆ นั้น ก่อนอื่นผมเอง ขอออกตัวก่อนว่าไม่มีผลประโยชน์ใดๆ กับข้อเขียนนี้ ณ เวลานี้ที่เขียนบทความนี้ เพียงเพื่ออยากจะแจ้งเตือนสิ่งที่เกิดขึ้นกับเพื่อนๆ ที่นิยมสะสมพระฯ ว่าเกิดเหตุการณ์ผิดปกติอะไรในสังคมพระเครื่องฯ ณ ปัจจุบันนี้เท่านั้น เหยื่อ ที่ตกเป็นอาหารอันโอชะ อาจจะหมายถึงเราท่านในอนาคตอันใกล้ก็เป็นไปได้…

ทำไมพระจึงแท้ ทำไมพระจึงปลอม มีวิธีพิจารณาอย่างไร? (๒๘๑)

คำตอบออกมาสองแบบเสมอ….แท้ กับ เท็จ คำตอบว่าแท้….ก็ยังต้องแยกไปอีกว่า…..แท้ยุคไหน? ทันยุคไม่ทันยุค เหล่านี้….ถ้าคนขาดความรู้ความชำนาญอย่างเพียงพอ ลำพังเขาจะแยกแยะว่าแท้….ได้ในเบื้องต้น…ก็ยังลำบาก1จัดการถูกใจ สมชาย น้อยสาคร คนที่ตอบว่าแท้….เขามีวิธีพิจารณาอย่างไร?…เขาใช้หลักการอะไร? ในการได้มาซึ่งคำตอบว่าแท้นั้น…….”เราไม่รู้ว่าเขารู้อย่างไร?…เขาคิดอย่างไร?…เขารู้สึกอย่างไร?”….กับพระที่เขาเห็น ณ เวลานั้น1จัดการถูกใจ สมชาย น้อยสาคร คนที่ตอบว่าเท็จ…ก็ไม่ต่างกัน…เขามีวิธีพิจารณาอย่างไร?…เขาใช้หลักการอะไร? ในการได้มาซึ่งคำตอบว่าเท็จนั้น…….”เราไม่รู้ว่าเขารู้อย่างไร?…เขาคิดอย่างไร?…เขารู้สึกอย่างไร?”….กับพระที่เขาเห็น ณ เวลานั้น ตัวเราเอง…”ก็ไม่รู้เหมือนกัน…

เรียนรู้วิธีการดูพระจากผู้ให้ความรู้ (๒๘๙)

ว่ายน้ำไม่เป็นก็อย่าโดดไปช่วยคนตกน้ำนะ มันไม่ได้แก้ปัญหา แต่มันจะเพิ่มปัญหา.. ผมนคร..สวัสดียามค่ำจ้า.. ภาพนี้เป็นธรรมชาติหลุมบ่อที่เกิดขึ้นได้ทั้งในพระเก๊แหละพระแท้จ้า…พระมีหลุมบ่อก็ไม่ได้จะแท้ทุกองค์ไปนะ จะต้องดูด้วยว่าหลุมบ่อบนผิวพระนั้นเกิดจากอะไรด้วย.. หลุมรูที่ดีที่เกิดขึ้นบนผิวพระนั้นควรเป็นหลุมรูที่เกิดจากมวลสารบังคับเช่น ผงว่านผงเกสรเศษอาหารและผงวิเศษ เกิดผุเน่าหรือหดตัวจนทำให้เกิดรูเท่านั้น รูอื่นๆไม่นับนะ และการดูพระสมเด็จนั้นไม่ได้ดูหลุมรูแล้วชี้ขาดได้นะ จะต้องดูอย่างอื่นประกอบอีกหลายๆอย่างนะ พูดอยากบอกอยากจ้ามันเป็นเรื่องของประสปการณ์ล้วนๆ หลุมรูที่ผมบอกมันช่วยให้เราดูพระเก่าได้ขาด แต่คำว่าพระเก่าอาจรวมถึง พระเก๊เก่า พระเก่าสำนักอื่นๆ พระเก่าลูกศิษย์วัดเช่น หลวงปูนาคปู่ภูหลวงปู่หินวัดระฆังเป็นต้นจ้า..เข้าใจตรงกันนะ.. ต้องประทานขออภัย…

คำสอน “ครูของคน” (๓๑๐)

ศิษย์เอ๋ย… บนทางเดิน….ไม่เรียบง่าย…….สบาย..หรู ให้ความรู้……บนความต่าง……อย่างสุดขั้ว ชี้ถูกผิด………คิดไตร่ตรอง…….มองรอบตัว เหล่าคนชั่ว…..ล้วนเป็นมาร…..พาลผจญ สอน “ศิษย์”..รู้……เป็นครูเขา……เอาใจใส่ สอน “ศิษย์” ให้……เป็นคนดี…….มีเหตุผล สอน “ศิษย์” เพียร….ร่ำเรียนรู้……เป็นครูคน สอน “ศิษย์” ตน…….บนความรู้….ครู..เมตตา อันความรู้…….ที่ครูให้…….เก็บไปคิด แยกถูกผิด……คิดอ่านเขียน…..เพียรศึกษา ยึดความจริง….สิ่งรู้..แจ้ง……แห่งปัญญา วันข้างหน้า……เจ้าเติบใหญ่…..ย่อมได้ดี…

การหาความรู้ในโลกที่เหมือนละคร (309)

การที่เรานำพระมาถามเพื่อขอความเห็น ขอความคิดเห็ ขอความรู้ฯลฯ ในกระดานเพจ ไม่ว่าจะเป็นการถามในกลุ่มตัวเองก็ดี หรือถามบุคคลทั่วไปก็ดี…สิ่งหนึ่งที่เราต้องทำใจก็คือ คำตอบที่จะได้รับ…ที่จะมีทั้งเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย..เราจงพร้อมที่จะยอมรับมัน ในกรณีถ้าคำตอบนั้น เป็นคำตอบที่ต่างจากที่เราคาดหวังไว้…เราก็ต้องพร้อมรับฟังความเห็นต่างจากผู้ตอบด้วย อาจจะเป็นการขอความคิดเห็นที่แตกต่างนั้น หรือไม่ก็ขอความรู้กับผู้ตอบแสดงความคิดเห็นนั้น เพื่อให้เกิดการเรียนรู้ แลกเปลี่ยนความรู้ควบคู่กันไป เราต้องเปิดใจกว้างๆ เพื่อให้เกิดความรู้ หรือ เปิดโอกาสให้ผู้ตอบได้แสดงความรู้ของเขาออกมา นั่นจึงจะถือว่า…เราเป็นผู้รับฟังที่ จากคำถามของเรานั้น การโกรธเคืองเเค้น…

ยุคใหม่ใช้วิทยาศาสตร์ตัดสินความเป็นพระแท้??? (๒๕๓)

พอดีเห็นมีกลุ่มที่มีการเรียนการสอนพระเครื่องในเชิงวิทยาศาสตร์ ระบุว่า “…….ทุกหลักการที่นำมาแลกเปลี่ยน จะต้องมีคำอธิบายทั้งทางพุทธศาสตร์ สังคมศาสตร์ พุทธศิลป์ ศิลปศาสตร์ วิทยาศาสตร์ มวลสารศาสตร์ และหลักธรรมชาติวิทยา……” คำอธิบายเรื่องต่างๆ ตามศาสตร์แต่ละแขนง… ผู้อธิบายย่อมเชื่อมโยงข้อมูลศาสตร์เหล่านั้นได้อยู่แล้ว (ตามความจริงของศาสตร์นั้น) อธิบายเยอะอธิบายเชื่อมโยงศาสตร์นั้นได้อยู่แล้ว หากสุดท้าย….เรียนรู้ศาสตร์ต่างไปกลับไม่รู้ว่า …”พระแท้เพราะอะไร?”…. จะมี “ศาสตร์ใดแยกแยะพระแท้ได้ชัดเจน” จะมี…

เล่นพระแบหลงทาง วงการพระเครื่อง ใครพาหลงทาง?? (๓๐๔)

1.ส่งพระมาขายมีใบประกาศ แต่ทำไมผมไม่ซื้อ #ตอบ ผมแจ้งไว้ตั้งแต่ต้นแล้วครับว่าผมดูแต่พระ ที่ผมดูชอบ ชอบแล้วยินดีที่จะจ่ายแน่นอน ลีลาไม่มาก ถ้าดูไม่ชอบแล้วจะจ่ายได้ยังไงล่ะครับ คนดูแท้คือคนจ่ายตัง แค่ ราคาคุยกัน พี่ๆในเพจนี้ซื้อขายกับผมมาหลายท่าน สมชาย: ใบประกาศ ใบรับรองพระแท้ฯ ไม่ช่วยอะไร? ที่จะทำให้เกิดความไว้เนื้อเชื่อใจแท้เท็จได้ในปัจจุบัน เพราะมี “ใบประกาศรับรองว่าเป็นพระแท้ที่ผ่านมานั้น” ไม่มีมาตรฐานอะไรรับรองให้แท้ได้เลย…

เซียนพระยืนยันพระแท้ แต่ไม่รู้จัก “มาตรฐาน” ของพระแท้ (๒๙๕)

ในวงการพระเครื่องฯ ทุกวันนี้ ไม่ว่าใคร กลุ่มบุคคลใด… อุปโลกป์ตัวเองเป็น “ผู้รู้ ผู้ชำนาญการ???”….เองได้ ก็สามารถตั้งชมรมพระเครื่องฯ เป็นของตนเองได้ สามารถจัดการประกวดพระเครื่องฯ ในนามของชมรมตนเองได้…. จัดตั้งกรรมการตรวจ สำรวจพระฯ…ตัดสินพระเครื่องกันเองได้ บน…ความไม่รู้…..ไม่รู้ว่า…มาตรฐานคืออะไร?…..(สอนและตัดสินกันบนความคาดเดานั้น) เมื่อไม่รู้ว่า…”ความจริงคืออะไร?…. เมื่อไม่รู้ว่า…”พระแท้..ดูยังงัย?”… คน เหล่าคน หรือไม่ว่าใคร? ก็เลยใช้ความรู้สึก…

อย่าหลงไปกับคนเป็นเซียน พระเลี่ยมทอง กล้องฝังเพชร (๒๙๓)

คนขับรถเบ๊นซ์ใส่เสื้อผ้าหรู ….ใส่สร้อยทองปลอม..คน เหล่าผู้คนเชื่อว่าเป็นทองแท้ เรามักจะเห็นว่า…”ความเชื่อว่าใช่ กับความจริงที่ใช่”….มันอาจจะตรงข้ามกันก็ได้ พระแท้แบกะดิน……ก็เป็นพระแท้ วันยังค่ำ พระปลอมเลี่ยมทองฝังเพชร….ก็เป็นพระปลอมวันยังค่ำ ความเชื่อว่า…สิ่งเหล่านี้เป็นอันตรายต่อความรู้….ยิ่งเชื่อในผู้คนที่อุดมงมงายไปด้วยความเชื่อ ต้องอาศัยความเชื่อในการเรียนรู้…ความรู้ที่ได้รับมามันก็คงไม่ต่างกัน “รู้บนความไม่รู้เหมือนกันนั้น” กรณีที่ผมยกตัวอย่างไว้ข้างต้น…พระจะแท้จะปลอมอยู่ที่พระองค์นั้น…มิได้อยู่เครื่องทรงห้อมล้อม เลี่ยมทองฝังเพชร…. คนจะดี…ดีอยู่ที่ใจ กับการประพฤติปฏิบัติที่ดีต่อตนเองและคนอื่น…มิใช่ดูเพียงแค่เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับรอบกายเขา ค่านิยมความเชื่อของคนจึงอาจจะไม่ถูกต้อง.. เวลามีคนเอาพระเลี่ยมทองมาถาม……….ตอบแท้ไปก่อน เวลาเห็นพระเลี่ยมทองฝังเพชรด้วย………ก็เชื่อว่าแท้…แน่นอนไปก่อน ความรู้และค่านิยมเหล่านี้…มันถูกต้องหรือไม่?……

จริงหรือที่สอนกันว่าประสบการณ์ด้านพระเครื่องเรียนรู้ได้ (๒๙๒)

เช้าวันนี้ผมได้รับคอมเม้นท์จากบทความเรื่องที่ (๒๘๐) แท้ไหมครับอาจารย์ จากท่านอาจารย์ Chainum Pavavimol ที่ให้เกียรติเล่าประสบการณ์ในฐานะผู้ที่คร่ำหวอดในวงการพระเครื่องมานาน ประสบการณ์ของท่านแม้ว่าท่านจะไม่ได้เขียนยาวๆ แต่สำหรับผมและผู้ที่เรียนรู้ใหม่หรือคนเรียนรู้ต่อจากนี้ไปในอนาคต…ผมถือว่ามีประโยชน์มาก ผมเองก็หวังว่าในโอกาสข้างหน้าท่านคงมีบทความยาวๆ ให้เราได้อ่านกันครับ ในฐานะที่ผมเองก็ศึกษาพระเครื่องฯและประวัติศาสตร์มายาวนาน จึงขออธิบายขยายความให้เพื่อนๆ ได้เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตในมุมมองของ “ผู้สะสมพระเครื่องคนนึง” นั้น ประสบการณ์ที่พบเจอ คน ผู้คน ลักษณะผู้คน…

คนสู่รู้ในวงการพระเครื่อง ย่อมแสดงความไม่รู้ออกมาเสมอ (๒๘๖)

“..เมื่อรู้น้อย อย่าอวดเก่ง เบ่งรู้มาก ไม่ “รู้จัก” ไม่รู้จริง ให้นิ่งเสีย ยิ่งพูดพร่าม ยิ่งร่ำไป ใจ…ละเหี่ย รู้ “ไก่เขี่ย” รู้ “งูปลา” สอน “คาใจ” ก่อน “ติเขา” ย้อนดู “เรา”…

เรื่องพระเครื่องไว้ใจผม ตรู…ผู้ชำนาญ? (๒๘๒)

“…เมื่อ..ไม่รู้…ครูแผ่เผื่อ..ความเชื่อให้ เรียนรู้ ไป..กลับหลงทาง…สร้างปัญหา ความเชื่อแทรก…ชอนไช…ไร้ปัญญา หมดทางหา….วิธีแก้….”แพ้ทาง” ครู สอนวิชา…มามากมาย…ให้ความคิด ถูก..หรือ…ผิด…คิดไม่ได้… “ฉันไม่รู้” มีแต่เสียง…เยินยอเอื้อ….ต้องเชื่อครู อวย…ความรู้….เก่งกาจ…ฉลาดไว สร้างตนเด่น…อ้างตนรู้…ผู้วิเศษ ผลและเหตุ….สลับขั้ว…มั่วเหลือหลาย อวิชชา…..พาคิดผิด…ศิษย์..วอดวาย แต่..สุดท้าย ยังยกตน…เป็น “คนดี”… สอนให้รู้…ให้ดูจำ…ทำตามแบบ กล..ยลแยบ…มีแบบอย่าง…แนะทางหนี ตอบไม่ได้…ไล่ไม่จน…อย่าทนซี้…