การชี้ชะตาพระแท้เท็จ.บนความจริงใจและยุติธรรม (๑๐๕)


ในการพิจารณาพระองค์หนึ่งองค์ใดตรงหน้า..แล้วมีคำตอบว่าแท้หรือเท็จได้…นั้น
องค์ความรู้ของผู้พิจารณาตัดสิน…เป็นสิ่งสำคัญที่จะชี้ชะตาฯ พระเครื่ององค์ที่เขาเห็นอยู่

ตรงหน้าอย่างน้อยในเวลานี้ (ปี ๕๘) การพินิจพิจารณาหลักการเรื่องมาตรฐาน จะประกอบ

ไปด้วย เนื้อหา
มวลสาร พิมพ์ทรงองค์พระฯ…คราบ..รอยตัดตอก ความเก่าฯลฯ ซึ่งทั้งหมดล้วนไม่มี..

ค่าคงที่ที่เราจะให้พิจารณาตัดสินแบบฟันธงได้ เพราะแต่ละส่วนคือ..บรรทัดฐาน หรือ

พื้นฐานในการมองเห็น..สิ่งใดสิ่งหนึ่ง..วัตถุใดวัตถุหนึ่ง..ตรงหน้า..ที่แต่ละคนต่างก็อธิบาย

ให้คนอื่นได้เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองรู้..ในสิ่งที่ตัวเองเห็น…นั่นเอง

สิ่งที่เรามองเห็นแต่ไม่สามารถวัดค่าใดๆ ด้วยหน่วยวัดค่ามาตรฐานที่มีอยู่ใน

ปัจจุบันได้นั้น..สิ่งนี้จึงจัดเป็นมาตรฐาน..ใดๆ ก็ไม่ได้เช่นกันครับ….เป็นเพียงแค่บรรทัดฐาน

..เท่านั้น…..

ดังนั้น สิ่งที่ผู้รู้ ผู้ชำนาญการ ผู้ตัดสินพระเครื่องส่วนใหญ่จึงใช้…ประสบการณ์

(เคยซื้อเคยขายมามาก เป็นที่รู้จัก ประสบการณ์ที่เห็นพระเหล่านั้นมามาก…กับความเชื่อ

ส่วนตัว…ที่ใช้ประกอบการตัดสินใจ….ในการสรุปให้พระแท้หรือเท็จ…นั่นเอง..(ไม่ใช่จาก

มาตรฐานของพระฯ..มาตรฐานที่พระมี..เพราะไม่รู้ว่าอะไรคือมาตรฐานนั่นเอง)

ความรู้เรื่องบรรทัดฐาน…(เนื้อหามวลสาร พิมพ์ทรงองค์พระ ความเก่า คราบ

รอยตัดตอก รา รัก ฯลฯ) ไม่สามารถให้คำตอบแท้เท็จได้..เพราะไม่มีหน่วยวัดค่าได้นั่นเอง

….(ค้นหาเพิ่มเติมในบทความเรื่อง…(๒๗) มาตรฐานพระเครื่องครับ)

บรรทัดฐานที่แต่ละคน แต่ละเซียน แต่ละกลุ่ม แต่ละฝ่าย…จึงมีความแตกต่างกัน
ไปด้วย…เพราะไม่รู้จะวัดค่า…”บรรทัดฐาน”…ความเชื่อ…ประสบการณ์ตามอ้างของ

แต่ละคนหรือแต่ละฝ่าย….แต่ละกลุ่มกันได้อย่างไร?….

ดังนั้น…วันนี้…เราก็จึงใช้ความเชื่อ..ว่า..แต่ละคน..แต่ละกลุ่ม..แต่ละฝ่าย…

ต่างก็มีความรู้ดี…ตัดสินวินิจฉัยได้ถูกต้อง..ดีแล้ว..

อะไร?..ที่ทำให้เรารู้สึกอย่างนั้น…

ความรู้ ความเป็นครูอาจารย์มีประสบการณ์ ความเป็นคนดีมีศีลธรรม…หรือ

อย่างอื่น หรือ..ประสบการณ์ที่เขาเคยขายได้ราคาเเพง..หรือเขาเป็นผู้ตัดสิน..หรือ..เราจะ

เอาพระไป..ให้เขาเช่า

เราเองก็ต้องแยกความ “รู้สึก”…เราเองก็ต้องแยก “ความเชื่อ” ของเราเองให้ได้

เราต้องแยก “ความจริง” ในสิ่งนั้นที่จะต้องเป็น…ออกจากความ “เชื่อ” ออกจากกันให้ได้
แม้ว่าวันนี้ เราอาจจะยังไม่รู้จะแยกพระแท้หรือพระเท็จออกจากกันได้อย่างไร?
เเม้ว่าวันนี้..เราอาจจะยังมองไม่เห็นว่า “มาตรฐาน” พระเครื่อง?…ดูยังงัย?
แต่การเรียนรู้ในสิ่งที่ถูกต้องก็จะบางเราได้ว่า…อะไร? คือความจริง อะไร? คือความเชื่อ

เราได้แต่ “คาดหวังว่า…”…เท่านั้น ว่า เหล่าเซียนทั้งหลายจะใช้ความรู้ความ

สามารถที่มี จาก (บรรทัดฐานต่างๆ) รวมกับ…ชื่อเสียง ภาพพจน์ ความเชื่อส่วนตัวของเขา

ประสบการณ์ส่วนตัวของการเป็นผู้ชี้ชะตาพระฯ…เป็นกลุ่มที่กำหนดทิศทางให้พระฯ เป็น…

แต่ละคน แต่ละกลุ่ม แต่ละฝ่าย…

เหล่าเซียนผู้ให้ความรู้ เหล่าเซียนผู้ตรวจสอบชี้ชะตาพระฯ ให้พระของคนอื่น

แท้เท็จนั้น มีความจริงใจ..มีความซื่อสัตย์ ผดุงความยุติธรรม…ได้…..มีสามัญสำนึกกับตัวเอง

และเพื่อนพ้องรวมถึงผู้คนทั่วไปที่อยากจะเข้าไปศึกษาหาความรู้..ในคำตัดสินแท้เท็จนั้นได้

แต่ปล่าวเลย…ไม่ว่าจะเป็นพระแท้…หรือ…พระเท็จ…ต่างก็ไม่มีคำอธิบายให้

เข้าใจ..เราเองก็ไม่รู้จะถามอะไร?…พระของเราเท็จยังงัย? พระของเหล่าเซียน..แท้ยังงัย?..

.เราก็ไม่รู้..ไม่มีคำตอบ อีกทั้งเราก็ไม่สามารถเรียนรู้ได้…เลย………

การชี้ชะตาพระแท้เท็จ…ความจริงใจ ความซื่อสัตย์ ความยุติธรรม ในเหล่าเซียน
ผู้ชี้ชะตาพระฯ ได้…คำต่างๆ เหล่านี้..ล้วนเป็นนามธรรม…ซึ่งสามารถกล่าวได้ลอยๆ เหมือนกับ

..แท้ครับ..เท็จครับ..เพราะว่า..

มันพิสูจน์..อะไรไม่ได้….นั่นเอง…เนื่องจากว่า…ไม่รู้จะวัดค่า…ความจริงใจ

ความซื่อสัตย์ ความยุติธรรม…จากเหล่าเซียนฯ…ได้ตรงไหน?…นั่นเอง…สิ่งนี้…จึงไม่สามารถ

ทำให้เป็น “รูปธรรม” ได้

ความจริงใจ..(ที่เกิดจาก…ความเชื่อส่วนตัว..ว่า…”น่าจะแท้…หรือ…น่าจะไม่แท้”)
ความซื่อสัตย์ (ที่เกิดจาก…ประสบการณ์ส่วนตัว..ว่า “น่าจะแท้…หรือ..น่าจะไม่แท้”)
ความยุติธรรม (ที่เกิดจาก..เคยซ้ือ..เคยขายพระมามาก..ว่า…”น่าจะแท้..หรือ.ไม่แท้”)

เราจะเอาอะไร?…มาวัดค่าตรวจสอบ…ความจริงใจ ความซื่อสัตย์ ความยุติธรรม ที่เป็น

คำอ้างเหล่าน้ัน ทั้งหมดทั้งสิ้นได้………..คำตอบและทางแก้ไขปัญหานี้…ของผมก็คือ……

เราต้องเรียนรู้จากพระเครื่องฯ…องค์น้ันๆ ก่อนว่า…มีมาตรฐานในตัวเองอย่างไร?….
เรียนรู้ดูพระฯ จากมาตรฐานที่พระมี…..เมื่อได้คำตอบว่า…แท้หรือเท็จ..ได้ในเบื้องต้น…ได้เเล้ว….
ลำดับต่อไปก็จะสามารถตรวจสอบ

ความจริงใจ…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการได้
ความซื่อสัตย์…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการได้
ความยุติธรรม…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการได้

เราสามารถตรวจสอบคำตอบของพวกเขาได้..จากการที่เราก็รู้เรื่อง..มาตรฐานที่พระมี

เอาสิ่งนี้ไปตรวจสอบได้ครับ…

วันนี้….เราก็ไม่รู้ว่า..แท้เท็จยังงัย..แต่ก็ไป..ไว้วางใจ…ให้เขาตัดสิน…ชี้ชะตาพระฯของเรา

…โดยเชื่อว่า..เขาจะ..มีความจริงใจ…มีความซื่อสัตย์…มีความยุติธรรม

ตรวจสอบความรู้ ความเชื่อที่พวกเขาเหล่าเซียน..ว่า..มีความถูกต้องก่อนในเบื้องต้นไหม?
แล้วค่อยมั่นใจว่า..ความรู้ถูกต้องดีแล้ว สมบูรณ์ดีแล้ว..ทุกคนตรวจทาน มาตรฐานที่เหล่าเซียน

กำหนดไว้ว่าถูกต้องดีแล้ว…ได้แล้ว….นั่นแหละ….เราก็จะตรวจสอบเพิ่มเติมในเรื่อง

ความจริงใจ…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการได้

ความซื่อสัตย์…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการได้

ความยุติธรรม…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการได้

เราจะตรวจสอบความรู้ ความชำนาญ “ของทุกคน” กันได้อย่างแท้จริง?

วันนี้..มาตรฐานที่กำหนดขึ้นถูกต้องหรือยัง…?…

ถ้ายัง…ก็อย่าเพิ่งด่วนสรุปว่าสิ่งเหล่านี้

ความจริงใจ…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการ คนขายพระฯ

ความซื่อสัตย์…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการ คนขายพระฯ

ความยุติธรรม…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการ คนขายพระฯ

ในเบื้องต้น…ผู้ที่เกี่ยวข้องต้องแสดงความจริงใจ ให้ความรู้ตัวเองออกมา

ให้สังคมได้เรียนรู้ว่า มาตรฐานที่กำหนดในการพิจารณาพระเครื่องนั้นฯ…มีหน่วยวัดค่าอะไร?
เพื่อให้สังคมเรียนรู้ยอมรับการเป็นผู้รู้ ผู้ชำนาญการ ไว้วางใจให้ทำหน้าที่ตัดสินฯลฯ

ในกรณีที่ไม่แสดงองค์ความรู้ของตัวเองออกมา สังคมนี้ก็กลายเป็นสังคมที่เรียนรู้ไม่ได้
เมื่อเรียนรู้ไม่ได้ ก็เข้าใจไม่ได้ เมื่อเข้าใจไม่ได้ ก็ไม่สามารถตรวจสอบมาตรฐานเดิมได้ว่า…
สิ่งที่ท่านกำหนดขึ้นมามันมีความถูกต้อง…หรือไม่ถูกต้อง…

เมื่อคนในสังคมเรียนรู้ไม่ได้ ความสง่างามที่จะเป็นผู้รู้ ผู้ชำนาญการก็คงดำเนินต่อไป
บนข้อกังขา ของบรรดานักเรียนที่อยากจะเรียนรู้…..

เมื่อไม่มีคำตอบให้สังคม…สังคมนี้จึงเรียนรู้ไม่ได้…ไม่ใช่เรียนรู้ไม่ได้..หากแต่…
ไม่มี “ผู้ให้” ความรู้หรือไม่?…..เมื่อไม่มีผู้ให้ความรู้ ก็จะอ้างว่า…เรียนรู้ไม่ได้ ย่อมไม่ถูกต้อง

ความจริงใจ ความซื่อสัตย์ ในเบื้องต้นยัง…ไม่มีเลย…เรื่องอื่นคง..ไม่ต้องพูดถึงครับ

ความจริงใจ…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการ คนขายพระฯ

ความซื่อสัตย์…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการ คนขายพระฯ

ความยุติธรรม…ของเหล่าเซียน หรือ ผู้รู้ผู้ชำนาญการ คนขายพระฯ

…ไม่สามารถค้นหาได้ในสังคมที่งมงายไปด้วยเหล่า “อวิชชา” แน่นอน
…เรียนรู้ไม่ได้ หรือ พวกเขาถูกปลูกฝังการเรียนรู้มาอย่างผิดๆ…(ตรวจสอบไม่ได้)…ครับ

พื้นฐานเบื้องต้น ของการเป็นผู้รู้ ผู้ชำนาญการ…คือต้องเป็นผู้ที่ให้ความรู้ คู่ปัญญา
มีความถูกต้องชัดเจนของข้อมูลที่ตัวเองรู้….ที่ตัวเองชำนาญการ ครับ

ขอปัญญาจงสถิตย์กับเพื่อนๆ ครับ

กดแชร์บทความไปยัง Social Network ของท่าน
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
เรียนรู้วิธีการดูพระเครื่องร่วมกับเพื่อนสมาชิกได้ในกลุ่มพระเครื่องเรื่องง่ายๆ ในเฟสบุ๊ค https://web.facebook.com/groups/277552462284906

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *