เล่นพระกันแบบผิดทางเพราะเชื่อคนที่เขียนตำราพระเครื่องจากความเชื่อ (๒๒๗)


ความรู้แบบเดิมๆ ที่เราเคยเรียนรู้ในเรื่องราวต่างๆ ในประวัติศาสตร์…ก็ล้วนแล้วเกิดจาก “คน” เป็นผู้ถ่ายทอด เล่าสู่กันฟัง จากสิ่งที่เรียกว่า…หลักฐานที่หลงเหลืออยู่นั้น โดยอาจจะมีความจริงผสมอยู่บ้าง หรือไม่มีความจริงเลยก็ได้ เป็นแค่ความเชื่อ เป็นนิทาน นิยาย ที่ผูกเรื่องกันให้สอดคล้องกันก็เท่านั้น…..

คน (เรื่องเกี่ยวกับ..คน..)
เช่น กรณีของหลวงวิจารณ์เจียรไน ก็เป็นตัวละครไม่แตกต่างจาก “ขุนช้าง ขุนแผน” ที่เป็นนิยายพื้นบ้านเล่าสู่กันฟัง อ้างว่าเป็นช่างหลวง เป็นช่างทอง สร้างแม่พิมพ์ถวายแด่พระสมเด็จพุฒาจารย์โตฯ แนะนำให้สมเด็จพุฒาจารย์โตฯ ผสมน้ำมันตังอิ๊วลงไปในเนื้อพระสมเด็จเพื่อแก้ปัญหาการแตกร้าว การแตกหักของพระสมเด็จฯ…

ในขณะที่ตัวตนของ หลวงวิจารณ์เจียรไน วันนี้ก็ยังหา….การมีอยู่จริงในโลกแห่งความจริงไม่ได้
หาประวัติการรับราชการ ตำแหน่งหน้าที่การงานที่ …”หลวงวิจารณ์เจียรไน”….สังกัดงานที่ถนัดไม่ได้…ได้แต่อ้างว่าเป็นช่างทองในราชสำนัก…(ช่่างทอง?…แต่ใช้ทินนาม…”เจียรไน”..?)

ตำรา (คนที่ได้รับฟังมาก็เอามาเขียนเป็นตำรา)
มีการจดบันทึกเรื่องราวที่เคยได้ยินได้ฟังมาเหล่านั้น รวบรวมขึ้นเป็นตำรา ตามสิ่งที่ตัวเองได้ฟังมานั้น (จริงเท็จก็ไม่รู้ แต่ได้ยินมาจากคนที่ไปสัมภาษณ์มาเล่าให้เขาฟังอีกทีนึง)….โดยที่ ผู้ที่เล่าให้ฟังนั้น…อาจจะเล่าจริงก็ได้ หรือ เท็จก็ได้ ใส่ไข่ขยายความให้ดูเสมือนว่าตัวเองรู้จริง…อยู่ในเหตุการณ์…หรืออาจจะมีการโอเว่อร์แอ๊คชั่นเพิ่มเติม ซึ่งสิ่งเหล่านี้….ผู้รับฟัง..ก็มิอาจจะทราบความจริงจากเรื่องเล่าเหล่านั้นได้เลย แต่เมื่อ…ถูกเขียนขึ้นเป็นตำราแล้ว เหล่าผู้คนก็ย่อมให้ความเชื่อถือใน “ตำรา” นั้น อ้าง “ตำรา” นั้น โดยมิได้ตรวจสอบความถูกต้องของผู้เขียนว่า “เขียนจากหลักฐานความเป็นจริง หรือ เขียนจากความเชื่อของคนอื่น ซึ่งตนก็บันทึกด้วยความเชื่อของตนเอง แสดงความเห็นความเข้าใจ ความรู้สึกส่วนตัว….เสริมเข้าไปอีกทีนึง)
“ตำราพระเครื่องฯ” ที่ผ่านมาก็มักจะเป็นลักษณะนี้ ยกตัวอย่างเช่น

ครั้นเมื่อ…ผมทวงถามเรื่องหน่วยวัดมาตรฐานพระสมเด็จ?…..
ก็มีผู้อ้างรู้ ตรูชำนาญการ…ออกมาอธิบายเรื่องหน่วยวัดค่าพระเครื่องฯ ด้วย “สัดส่วนทอง” ทำเป็นรูปสามเหลี่ยมให้ดู…..ซึ่งนั่นแหละ…เป็นการผูกเรื่องอ้างอิงกับความเกี่ยวข้อง สัมพันธ์ กับอาชีพการงาน…ผูกเรื่องกับความเชื่อเดิมของตน ขยายความรู้จากความเชื่อตนออกไปนั่นเอง (คือให้มีความสัมพันธ์กับเรื่องเดิมช่างทอง สัดส่วนทอง) และสัดส่วนทองที่อ้างถึงนั้น…มันไม่มีหน่วยวัดค่าละเอียดเป็นมาตรฐานใดๆ ได้เลย เป็นสากลไม่ได้เลย (นั่นเอง)
ในส่วนของตำรา เราก็ควรตรวจสอบให้รู้อย่างถ่องแท้แน่ชัดให้ได้ว่า
ผู้เขียนเขียนตำรานั้น…..เพราะเหตุใด….ด้วยเหตุใด….เขียนไว้แบบนั้นทำไม?
เขียนด้วย…หลักฐานความเป็นจริง…จากความจริง…หรือจากความเชื่อ?
เขียนเพราะ…มีผลประโยชน์…ได้ผลประโยชน์…ทำเพื่อผลประโยชน์ (เช่น กรณีของตำราพระสมเด็จสามยุค……เรื่องเล่าเหล่าหลวงๆ…..พระรอดทางเหนือพันๆ ปี…หรือตำราพระทางอีสานพร้อมใบรับรองตรวจอายุจาก สทน.) วิธีสังเกตง่ายๆ คือ กลุ่มต่างๆ เหล่านี้มักจะมีใบรับรองของ สถาบันเทคโนโลยีแห่งชาติกำกับในหนังสือ ในบทความ ในคอมเม้นท์ (ทั้งๆ ที่ สทน.บอกว่าการตรวจสอบอายุฯ ทำไม่ได้ ไม่สามารถทำได้…และรูปแบบของใบรับรองที่อ้างฯ ก็ไม่ใช่แบบฟอร์มที่ออกมาจากหน่วยงานของ สทน. อีกด้วย

ดังนั้น….ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม….เราสามารถจะตรวจสอบได้…ตรวจสอบว่าเป็นความจริงหรือความเชื่อ ก็คือใช้หลักเหตุและผล…เราก็จะสามารถตรวจสอบได้ทุกเรื่องด้วยตัวเราเอง…ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือความเชื่อ

การตรวจสอบสามารถทำได้….ด้วยการเอาความจริงเข้าไปจับ…เราก็จะมองเห็น “ความจริง” ได้ เราก็จะสามารถเรียนรู้ “ความจริง”….แยกแยะ “ความจริง” ออกจากความเชื่อได้นั่นเอง

พระเครื่อง (เป็นไปตามที่เป็น พิจารณาตามความเป็นจริงที่สิ่งนั้นเป็น)
พระเครื่องใดๆ ก็ตาม ประเภทใดก็ตาม ให้เราพิจารณาตามความจริงที่สิ่งนั้นเป็น
มิใช่ไปกำหนดให้พระเครื่องเป็น….จะต้องมี…จะต้องเห็น..จะต้องประกอบด้วยฯลฯ
เรียนรู้จากองค์พระเอง ดูพิจารณาจากมาตรฐานพระฯ….มาตรฐานพระคืออะไร?….
ก็ให้ไปพิจารณาจากจุดนั้น

มิใช่ฟังเรื่องเล่าเหล่าหลวงๆ นิทาน นิยายหลอกขายพระฯ จนหลงทาง “ติดกับ” กับนิทาน นิยายได้พระปลอม บนความไม่รู้ว่า…”พระแท้ จะพิจารณาอย่างไร?”….เชื่อคนขาย…เชื่อใบโฆษณา…เชื่อใบรับรองพระแท้ได้มาตรฐาน เชื่อใบรับรองตรวจอายุฯ..เชื่อสิ่งที่ได้ยินได้ฟังมา..
รู้..ประวัติ…รู้เรื่องราวละเอียด….แต่ไม่รู้ว่า…พระแท้ดูยังงัยก็ไม่ไหวครับ?…….
เชื่อหมด…เชื่อซะทุกอย่าง?….แต่เชื่อตัวเองไม่ได้ เชื่อความรู้ตัวเองไม่ได้….ก็ไม่ไหวครับ?
เป็นแมงเม่าเข้ากองไฟ….โดยสมัครใจ…ใครห้ามใครเตือนก็ไม่ฟัง…ก็ไม่ไหวนะครับ?
เล่นพระเก๊…พระปลอมกันจน…”ลืมนึกคิด วิเคราะห์ตรอง…สมองไม่รับรู้”…กรูชอบปลอมๆ แบบนี้…เล่นพระปลอม…กันแบบนี้….ก็ไม่ไหวนะครับ?….

ฟังเสียงบ่นๆ กร่นเตือนจากผมบ้างก็ดีนะครับ….
เพราะปัญหาไม่ได้อยู่ที่….คนเล่านิทาน นิยาย ขายพระ…มันเป็นเรื่องปกติในอาชีพเขา
เพราะปัญหาเหล่านั้น…..มันอยู่ที่เรา…เราไปเชื่อนิทานนิยายขายพระฯ…เอง
ปัญหามันอยู่ที่….”ตัวของเรา”….ที่ไม่เรียนรู้ให้เท่าทัน…เล่ห์เหลี่ยมพวกเขาต่างหาก
ปัญหาอาจจะอยู่ที่ “ความรู้คู่ปัญญา” ของเราเอง…..หรือเปล่า?….ฉุกใจคิดพิจารณากันดูครับ

ขอปัญญาจงสถิตย์กับเพื่อนๆ ครับ

กดแชร์บทความไปยัง Social Network ของท่าน
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
เรียนรู้วิธีการดูพระเครื่องร่วมกับเพื่อนสมาชิกได้ในกลุ่มพระเครื่องเรื่องง่ายๆ ในเฟสบุ๊ค https://web.facebook.com/groups/277552462284906

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *