เมื่อเซียนพระโบราณเรียนรู้มาแบบผิดแล้วรุ่นลูกศิษย์จะยิ่งผิดไปแค่ไหน (๒๒๗)


การเรียนรู้ในเรื่องใด ศาสตร์ใดๆ ก็ตามสิ่งที่เราจะค้นคว้าหาคำตอบได้นั้น จะประกอบไปด้วย
การเรียนรู้จากตำรา และ จากการปฏิบัติ

๑.​​ การเรียนรู้จากตำรา เราก็จะได้ข้อมูลจากผู้เขียนตำรานั้นๆ ซึ่ง เราก็ต้องแยกให้ได้ว่า…ตำรานั้นเขียนด้วย ความจริงหรือความเชื่อ รวมถึง ผู้เขียนกำลังให้ความรู้เรื่องอะไร? …..เช่น พื้นฐานการพิจารณาพระ ดูเนื้อ ดูพิมพ์ ดูความเก่า บนความจริงที่สิ่งนั้นเป็น บนพื้นฐานที่สิ่งนั้นเป็น หรือ ให้ความรู้บนความรู้จริงบนมาตรฐานที่แท้จริง เราต้องแยกให้ออกให้ได้

๒. การเรียนรู้จากการปฏิบัติ เป็นการเรียนรู้โดยอาศัยประสบการณ์จากการทดลอง มองเห็น โดยมีองค์ประกอบต่างๆ เข้ามาเกี่ยวข้องมากมาย
ประเด็นสำคัญอยู่ที่…ประสบการณ์ที่เราเชื่อว่าถูกต้องนั้น…เป็นความรู้ภาคปฏิบัติที่ถูกต้องด้วยหรือไม่?…..เช่น…ดูพระโรงงานเป็นพระแท้? แล้วก็วนเวียนเช่าเก็บสะสมพระปลอมโรงงานเหล่านั้น มีประสบการณ์จากพระปลอมโรงงานเหล่านั้นแล้วนำมาถ่ายทอดสอนต่อ บอกเล่าเคล้านิยายอธิบายไปบนความรู้ที่เกิดจากความเชื่อของตนเองที่ผิดๆ นั้น…..ก็ได้เช่นกัน

ผมถึงบอกว่าการเรียนรู้นั้น…จะประกอบด้วยตำรา กับ ภาคปฏิบัติ…

ดังนั้น..ผู้เรียนรู้จึงต้องรู้จักคิด วิเคราะห์ แยกแยะทั้งเรื่องของตำรา (ข้อเท็จจริง) …กับ…ประสบการณ์ของผู้ให้ความรู้ (บนความเชื่อหรือความจริง) ให้ออกด้วยตัวเองให้ได้

มิเช่นนั้นแล้ว….อาจจะเป็นการหลงทาง ลงคู ทั้งครูและศิษย์…..ออกทะเลไกลกู่….ทั้งครูและศิษย์…….หาทางออกของปัญหาไม่เจอช่องประตู….ทั้งครูและศิษย์….ไม่ว่าจะเป็นตำราและประสบการณ์….ถือล้มเหลวในการศึกษาทั้งคู่….ทั้งครูและศิษย์….

รวมถึงก็จะถ่ายทอดต่อเนื่องไปบน “ความไม่รู้”…..ทั้งครูและศิษย์ สอนผิดๆ ให้กับคนรุ่นหลังต่อไป….อีกนานเท่านาน….นั่นเอง…..”อวิชชา” ความไม่รู้ หรือรู้สิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างไม่ถูกต้องไม่ถ่องแท้ แท้จริง ชัดเจน…ล้วนเป็นอันตรายต่อ…“ความรู้จริง”…ยิ่งนัก

ขอปัญญาจงสถิตย์กับเพื่อนๆ ครับ

กดแชร์บทความไปยัง Social Network ของท่าน
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
เรียนรู้วิธีการดูพระเครื่องร่วมกับเพื่อนสมาชิกได้ในกลุ่มพระเครื่องเรื่องง่ายๆ ในเฟสบุ๊ค https://web.facebook.com/groups/277552462284906

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *