จุดหมายปลายทางของความรู้ (๒๒๙)


จุดหมายปลายทางของความรู้…..เราอยากเรียนรู้ รู้เรื่องอะไร?…
เราต้องรู้จักคิด เพื่อจะเดินทางไปสู่จุดหมายที่เราวางไว้ สิ่งที่สำคัญคือ “ความคิด”
ความคิดที่ต้องการค้นหาความจริง เราต้องมี “แผนผัง” ของความคิด มีการจัด
ระเบียบขั้นตอนวิธีคิด เช่น

จุดหมายของความรู้….เราต้องการรู้ว่า…”พระแท้” ดูอย่างไร?
เราก็ศึกษาตำรา ทำความเข้าใจตำรา ตรวจสอบตำรา ตรวจสอบความรู้เดิม พร้อมกับ
คิด วิเคราะห์ แยกแยะ ให้ได้ว่าสิ่งที่เรากำลังเรียนรู้นั้น
มันเป็น “แนวทาง” ที่จะไปสู่จุดหมายที่เราต้องการได้หรือไม่?

มาตรฐานเดิม (พิมพ์ทรง มวลสาร ความเก่า ธรรมชาติความเก่า การตรวจอายุฯ)
สิ่งเหล่านี้….ที่ถูกกำหนดให้เป็นมาตรฐาน…มีมาตรฐานจริงไหม?…

มาตรฐานคืออะไร?….ความหมายของมาตรฐานคืออะไร?
เราก็ต้องแปลความหมายได้ ทำความเข้าใจ ความหมายให้ได้
เมื่อเรารู้จักมาตรฐานแปลว่าอะไร?..เราก็แยกแยะว่า…สิ่งเหล่านั้น

วัดค่าอะไรได้บ้าง?…..วัดค่าคงที่ได้ไหม?….วัดค่าการเปลี่ยนแปลงได้ไหม?
สามารถอธิบายเหตุแห่งการเปลี่ยนแปลงนั้นได้ไหม?….แล้วเมือเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว
ยังวัดค่านั้นได้อยู่หรือไม่?……ผู้กำหนดมาตรฐาน…จะต้องมีคำอธิบายชี้แจงได้อย่างชัดเจน

การรู้จักแยกแยะ..อะไรไม่ใช่มาตรฐาน…ก็จะทำให้เราสามารถตรวจสอบความรู้เดิมในเบื้องต้นได้ว่า….”มีหรือไม่มี”…มาตรฐาน หากว่ามีมาตรฐานดีแล้ว เราก็ยึดเป็นมาตรฐานต่อไป เพราะไม่ผิดอะไร?….อธิบายชี้แจงได้แจ่มแจ้ง

แต่..ถ้าหากสิ่งที่กำหนดให้เป็นมาตรฐานเดิมไม่มีมาตรฐาน…วัดค่าอะไรไม่ได้…วัดค่าความมีอยู่ไม่มีอยู่…วัดค่าคงที่ไม่ได้ วัดค่าความเปลี่ยนแปลงไม่ได้…อธิบายเหตุผลอะไรไม่ได้…?

แสดงว่า…”เราหลงทางในเรื่องมาตรฐาน”…จากผู้สอน จากการให้ความรู้แล้ว…นั่นเอง
เนื้อหามวลสาร พิมพ์ทรงองค์พระฯ ความเก่า ธรรมชาติความเก่า คราบฯลฯ……

สิ่งต่างๆ เหล่านี้ “เรียนรู้ได้”…แต่…เป็นแค่ “พื้นฐาน” การเรียนรู้เบื้องต้นเท่านั้น….เอามากำหนดให้เป็นมาตรฐานไม่ได้ (เพราะไม่มีมาตรฐาน…ไม่ได้มาตรฐาน…ไม่ใช่มาตรฐาน)

การที่จะมีการสอนให้ดู ให้พิจารณา ก็ไม่ผิดแต่ประการใด…..แต่…คนอธิบายเหล่านั้นหากเจอพระถอดพิมพ์ ทำเนื้อ ทำพระเก่า (หลงกับธรรมชาติความเก่า) พรางคราบ …….ฯลฯ…เขาก็จะไม่รู้….ดูไม่ออก บอกไม่ได้..อธิบายผิดพลาด….ด้วยความรู้ “พื้นๆ”…นั้นนั่นเอง

ขออภัยสำหรับผู้ให้ความรู้ เรื่องพิมพ์ทรง…เรื่องเนื้อหามวลสาร…ธรรมชาติความเก่า…ตรวจอายุฯ….เพราะว่าผมชอบพูดตรงๆ ไม่อยากให้คนหลงทางกับสิ่งที่เขายังแยกแยะไม่ได้……

ทีนี้…เมื่อเรารู้ เรายอมรับความจริงว่า…เนื้อหามวลสาร (ไม่มีมาตรฐาน)…..พิมพ์ทรงองค์พระฯ (ไม่มีมาตรฐาน)….ธรรมชาติความเก่า (ไม่มีมาตรฐาน)….ฯลฯ….เราก็จะสามารถ “ตัดตัวเลือก” ที่เราหลงผิดคิดว่าสิ่งเหล่านั้น “คือมาตรฐาน”….ออกไปได้
ทำให้เรา…เริ่มหาทาง ค้นหาความรู้ ในแนวทางที่ถูกต้องได้….จากการที่เราเรียนรู้…เราวิเคราะห์ข้อมูลเป็น อย่างน้อยการเรียนรู้ก็ทำให้เราแยกแยะพระปลอมได้ระดับหนึ่งบนความรู้ที่เราศึกษามาดีนั้น (สิ่งนี้คือ การเรียนรู้)

จุดมุ่งหมายของความรู้….สิ่งที่เราต้องการรู้…คือพระแท้ ดูอย่างไร?….เราก็ย้อนกลับไปเรียนรู้
ที่องค์พระฯ…แต่ละองค์ตรงหน้า….คำตอบจึงอยู่ที่นั่นเอง…ไม่ต้องฟังใคร ไม่ต้องเชื่อใคร?…

ลืมตำราเดิมที่เราตรวจสอบแล้วไปเสีย…(เทน้ำทิ้งเรื่องมาตรฐานเดิม….หลังจากที่เรารู้แล้วว่า…มาตรฐาน…ควรจะมีคุณสมบัติอย่างไร?)
เราจะค้นหาคำตอบจากหน้าพระฯ…ได้อย่างไร?…..

เราจะกำหนดให้พระแท้ฯ ได้อย่างไร?……เราก็มองไปที่คำว่า…”มาตรฐาน” ต้องวัดค่าได้เท่านั้น มีหน่วยวัดค่ากำกับ……เราก็หาทางเรียนรู้ให้ได้จากจุดนั้น

ไม่ต้องนั่งฟังนิทานนิยายขายพระฯ ไม่ต้องฟังประวัติ การได้มา ใครครอบครองเป็นเจ้าของพระฯ ใครกลุ่มใด ตัดสินให้แท้….ไม่จำเป็นต้องเชื่อใคร?..ไม่ต้องเชื่อครู เชื่ออาจารย์ เชื่อเซียน…….หรือ เชื่อแม้กระทั่งผม…..แต่จงเชื่อในข้อมูลที่ถูกต้องตามความจริงที่สิ่งนั้นเป็น

ทุกคนต้องขวนขวายเรียนรู้…เพื่อค้นหาข้อมูลที่ถูกต้อง….เพื่อ…ยึดความรู้ที่ถูกต้องนั้นให้ได้..ยึดความรู้ที่ตัวเองได้รับไปนั้นให้ได้…เพื่อเลือกเชื่อตัวเองให้ได้…นั่นคือ…..

จุดหมายปลายทางของการเรียนรู้…เพื่อค้นหาคำตอบ…ในเรืองพระแท้ ดูอย่างไร?…ด้วยตัวเอง เริ่มต้นด้วยการจัดระเบียบความคิด มีระบบความคิดที่วางอยู่บนความจริง..ไม่คิดฟุ้งซ่าน

เกิดไม่ทัน ก็เรียนรู้ทันได้ หาคำตอบได้ ………………. เรียนรู้ได้เพราะเป็นความจริง…..(วิชชา)
เกิดไม่ทัน อ้างไม่มีใครเกิดทัน…หาคำตอบไม่ได้….เรียนรู้ไม่ได้ เพราะเป็นความเชื่อ (อวิชชา)

พวกคน เหล่าคน กลุ่มคน…ที่อ้างว่าเกิดไม่ทัน..จึงต้องอาศัยความเชื่อ…เชื่ออย่างไร?…ก็อธิบายไปบนความเชื่อ ตัดสินไปบนความรู้สึกส่วนตัวที่ตนเชื่อนั้น….แสดงว่า…”พร่องความรู้”

ใช้การคาดเดา อ้างประสบการณ์ (ที่คนอื่นเรียนรู้ไม่ได้…ไม่มีมาตรฐานวัดค่าประสบการณ์นั้น)
หลอกให้ “เหล่าผู้คน” หลงเชื่อไปกับความเชื่อที่ตนเชื่อว่าถูกต้องนั้น

วันนี้….คิด วิเคราะห์ แยกแยะให้เป็น…..ก็เล่นพระได้
หากไม่หลงทาง…ไปกับ อวิชชา ความเชื่องมงายในตำรา ในผู้สอน ที่พร่องวิชา..ทั้งหลาย

ระบบความคิดที่ดี….ทำให้แยกแยะ…คนรู้…คนไม่รู้….ออกจากกันได้ด้วยวิชชาที่รู้นั้น ตัวเราเอง เมื่อได้เรียนรู้เรื่องราวใดๆ ได้อย่างถ่องแท้ลึกซึ้งแล้ว…ก็จะมองเห็น “คน” แยกแยะ “ความรู้ กับ ความเชื่อ” ที่อยู่ในตัว “คน” แต่ละคนได้ด้วยตัวเอง

วันนี้…จุดหมายปลายทางของความรู้เรื่องพระเครื่องฯ….ของพวกเราคืออะไร?….คำตอบคืออะไร?….เราต้องการอะไร?…..เราต้องการเรียนรู้เพื่อเชื่อตัวเอง..ก็ต้อง…”เทน้ำเดิมออกครับ”

หากยังมัวเชื่อตำราเดิม…เชื่อความรู้ที่เกิดจากความเชื่อเดิม…เชื่อในอาจารย์เดิมๆ…..เพื่อนจะไม่มีทางออกดีดี….ให้เดิน ไม่มีทางถึงจุดหมายปลายทางได้…อย่างแน่นอนครับ

ขอปัญญาจงสถิตย์กับเพื่อนๆ ครับ

กดแชร์บทความไปยัง Social Network ของท่าน
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
เรียนรู้วิธีการดูพระเครื่องร่วมกับเพื่อนสมาชิกได้ในกลุ่มพระเครื่องเรื่องง่ายๆ ในเฟสบุ๊ค https://web.facebook.com/groups/277552462284906

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *