ความรู้เรื่องพระเครื่องที่ผิดพลาด ทำให้มาตรฐานพระแท้ผิดเพี้ยน (๒๗๒)


วงการพระเครื่องยึดหลักอะไรเป็น มาตรฐาน
ฝ่ายหนึ่งยึด….พิมพ์ทรงเป็นหลัก
ฝ่ายหนึ่งยึด….เนื้อหามวลสารเป็นหลัก
เพิ่มกฏเกณฑ์….คราบ ความเก่า…ธรรมชาติความเก่าเป็นหลัก
เพิ่มกฏเกณฑ์….การตัดตอกด้านข้างเป็นหลัก….
เพิ่มประสบการณ์…เคยเห็น เคยซื้อขาย เป็นหลัก (พระแท้ขายได้)
รวมถึงอ้าง “หลักการ” อ้าง “ประสบการณ์การเห็นมามาก ซื้อขายมาเยอะ ตัดสินมาแยะฯ”
พวกเขาเหล่านั้น….เป็นผู้กำหนดมาตรฐานที่ไม่มีมาตรฐาน….ให้ได้มาตรฐาน
มาตรฐานเซียน ที่ใช้ตัดสินพระเครื่องฯ ในทุกวันนี้
มันเป็นมาตรฐานที่เกิดจาก…”ความเชื่อ”…แล้วก็ใช้ …”ความรู้สึกที่ตนเชื่อนั้นในการตัดสิน”
พวกเขาเป็นผู้กำหนดมาตรฐาน (ให้พระเป็นอย่างไร?…ยังงัย?..ลักษณะไหน?………..ก็ได้)
เพราะจะมีพวกเขาเท่านั้นที่จะระบุ…ความแท้เท็จให้พระฯ…ตามความเชื่อบนความพึงพอใจหรือไม่พึงพอใจ….ก็ได้นั่นเอง…

ด้วยความรู้ที่ผิด…กำหนดมาตรฐานที่ผิด…บนความ “ไม่รู้ อย่างถูกต้องถ่องแท้…ไม่รู้ดีพอ..พร่องความรู้จริง…และ/หรือ..ไม่รู้ว่าอะไรคือมาตรฐาน…จึงไปกำหนดสิ่งที่ไม่มีมาตรฐานให้เป็นมาตรฐาน และใช้สิ่งที่ตัวเองกำหนดกันขึ้นมานั้นในคำอธิบายก็ดี..หรือ นำมาใช้เป็นหลักการหลักเกณฑ์ในการตัดสิน”….

เหตุการณ์นี้…ลักษณะนี้…การที่จะเรียนรู้ หรือค้นหาคำตอบเรื่องพระแท้เท็จได้…ก็อยู่ที่พวกเขาเท่านั้นที่จะสามารถชี้ชัด ตัดสินได้เพียงฝ่ายเดียว (คนอื่นไม่รู้ว่า..”มาตรฐาน” ที่เขาอ้างนั้นมันคืออะไร?….และจะสามารถตรวจสอบคำตัดสินได้อย่างไร?)….คือตรวจสอบความถูกต้องของความแท้เท็จด้วยมาตรฐานความเชื่อของเขาเหล่านั้นไม่ได้เลย

“มาตรฐานแห่งความเชื่อหมายความว่า
ต้องใช้คนที่กำหนดมาตรฐาน….ตัดสินในมาตรฐานที่เขากำหนด”…

หมายความว่า…”เขากำหนดมาตรฐานความเชื่อของเขาไว้อย่างไร?….ไม่มีใครรู้…
มาตรฐานความเชื่อมันจะเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา..วันนี้แท้ พรุ่งนี้เท็จ…สลับไปสลับมา
บนความ “ไม่รู้”….บนความ “มึนงง”….กับคำตัดสินของตัวเองและพวกพ้อง….(เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ณ เวลานั้นแตกต่างกันไป)….

มาตรฐานดูเนื้อ…..มาตรฐานดูพิมพ์….มาตรฐานดูการตัดตอกด้านข้าง…มาตรฐานฯลฯ
(คนพวกนี้อ้างอะไรๆ ยังงัยก็ได้..ให้เป็นมาตรฐาน….เป็นมาตรฐานที่ซ้อนกันอยู่บนมาตรฐานมากมายจนเรียนรู้ไม่ง่าย…และเรียนรู้ไม่ได้บนความเชื่อของพวกเขาที่แตกต่างกันนั้น)

ดูเหมือนว่า..คำอธิบายเหล่านี้จะเหมือนกัน…..ยึดมาตรฐานเดียวกัน…….แต่หากลองศึกษาเข้าไปในคำอธิบายของเหล่าผู้อ้างรู้…สู่รู้..ดูเก่งฯ…ตั้งตนเป็นคนอวดรู้….เหล่านี้แล้ว…จะพบว่า

“แต่ละคน…รู้ในเรื่องเดียวกัน…(เนื้อหามวลสาร พิมพ์ทรง รอยตัดตอก…รอยฯลฯ…ความเก่า)
ต่างคนต่างอธิบายแตกต่างกัน…(บนความเชื่อ บนความรู้สึก..บนประสบการณ์ที่แตกต่างกัน)
ต่างคนต่างสับสนกับสิ่งที่ตนสอน อธิบายนั้น บนความชอบไม่ชอบที่เรียนรู้มา….
บนความเชื่อของอาจารย์ตนที่แตกต่างกันนั้น…..นั่นเอง

คนเหล่านี้…ตั้งตนเป็นคนรู้…สร้างความรู้…บนความไม่รู้…ไปกำหนดรู้…ไปกำหนดมาตรฐานที่ผิดพลาด….ทำให้เรียนรู้ไม่ได้…ตัดสินให้ถูกต้องไม่ได้..เพราะเป็นความรู้ที่เชื่อกันมาแบบผิดพลาดแบบนั้น….ส่งผลให้คนอื่น “นักสะสม”…ก็เรียนรู้ได้อย่างถูกต้องไม่ได้…?….

คงมีคำถามว่า…ทำไม? เขาตัดสินพระเครื่องฯ…เป็นกรรมการฯตัดสินพระเครื่องได้?…ถ้าเขาไม่รู้…ถ้าเขาไม่ชำนาญการ……(เรื่องนี้เพื่อนๆ ก็ต้องลองใช้จักรยานในการวิเคราะห์กันคร่าวๆเองครับ)

บนความไม่รู้…อธิบายความรู้ไม่ได้…หรืออธิบายผิดพลาด…มาตรฐานที่กำหนดก็ผิดพลาด
(คำอธิบายเหตุผลต่างๆ ก็ใช้การคาดเดา…ความเชื่อบนความเชื่อของคนอื่นที่สอนเขามาอีกที)…แล้วก็เอาความรู้บนความเชื่อเหล่านั้น…มาเรียนรู้ ประกอบการเรียนรู้ เทียบเคียงความรู้ของตน…แล้วก็ให้ความรู้กลายเป็นของตนนั่นเอง…..

ทำไม? พวกเขาออกใบรับรองพระแท้มาตรฐานได้?…
ก็เพราะว่า….”เราไม่รู้ว่า…พวกเขาไม่รู้…พวกเขาพร่องความรู้…สิ่งที่เขากำหนดให้เป็นมาตรฐานบนความไม่รู้ว่า…”ถูกต้องคืออะไร?…ไม่ถูกต้องคืออะไร?”….การออกใบรับรองพระแท้ พระแท้ได้มาตรฐานได้ก็ไม่แปลก……เพราะเขาเชื่อว่าเขารู้ ความรู้เขาถูกต้อง…(กรณีไม่มองที่ผลประโยชน์…มองที่ความรู้เขาพร่องไม่ถูกต้องชัดเจน)….คำตอบนี้ไม่แปลก…ไม่ว่าใครก็สามารถออกใบรับรองพระแท้ฯ…บนความรู้ของตัวเองได้….(ส่วนจะถูกต้องไม่ถูกต้องก็ไม่รู้งัย)…..เพราะเป็นความรู้บนความเชื่อต่อๆ กันมามันเป็นแบบนี้….อีกทั้งด้วยความชำนาญมาร…ของพวกเขา…ก็สามารถที่จะตัดสิน สิ่งที่ไม่มีมาตรฐานให้ถูกต้องได้มาตรฐานได้ (ตามที่เขากำหนดให้เป็นได้…ไม่แปลกครับ)
ส่วนนี้ก็ต้องไปทวงถาม…”ความวิปริตพิเศษ ที่อ้างโน่นนี่นั่น…สร้างกฏกติกา สาโกง” ที่คนอื่นไม่เข้าใจ…เข้าถึงไม่ได้ เรียนรู้ไม่ได้…ตรวจสอบก็ไม่ได้…(ไม่รู้อะไรคืออะไรเลย)?
คนอื่นคงตอบไม่ได้ ”นอกจากเขา พวกเขาเท่านั้น” ที่
ไป กำหนดมาตรฐาน หลักการ ฯลฯ เฮียๆกันขึ้นมา นี่แหละ..ที่ผมบอกว่า…

ให้….คนกำหนดมาตรฐาน (เฮียๆ) ตัดสินในมาตรฐานที่ (เฮียๆ)….กำหนด….
คนที่จะ ตัดสินมาตรฐาน (เฮียๆ) ได้….ก็ต้องใช้มาตรฐาน (เฮียๆ) เป็นคนตัดสิน….เท่านั้น
กรณี ถ้าเกิดปัญหา เห็นต่างกัน ตัดสินต่างกันระหว่างเฮียๆ
……..คน (เฮียๆ) ก็เคลียร์กันเอง……..
ถูกต้องไม่ถูกต้อง….คนนอกไม่รู้…สรุปให้ไม่ได้ ฝ่ายใดถูกหรือผิด?….บนความไม่รู้

หวังว่าเพื่อนๆ คงมองเห็นภาพนะครับ
วงการนี้จึงเปรียบเสมือน “สังคมที่อุดมไปด้วย…ความเชื่องมงาย”….
เรียนรู้เพื่อหาคำตอบ…ทำความเข้าใจไม่ได้…ต้องใช้ความเชื่อล้วนๆ…
มีเพียง…ความเชื่องมงายอย่างเดียว ที่…
ผู้เรียนรู้….ต้องก้มหัว…เชื่อไปตามๆ กัน…
ผู้เรียนรู้….ต้องเชื่อว่า ความรู้บนความเชื่อของผู้ตัดสินถูกต้อง…
ผู้เรียนรู้….ต้องเชื่อว่า ผู้ตัดสินได้ใช้ความเชื่ออย่างถูกต้อง…ดีแล้ว
ผู้เรียนรู้….ต้องเชื่อว่า…ใบรับรองพระแท้ฯ..ใบรับรองพระแท้ได้มาตรฐาน???? ถูกต้องแล้ว
ผู้เรียนรู้….ต้องเชื่อว่า…….คำตัดสินถูกต้องดีแล้ว….ฯลฯ
ผู้เรียนรู้….ต้องเคารพ…ใน “มาตรฐาน?????”…เคารพ “เหล่าคนตัดสิน”…ด้วย ห้ามโต้แย้ง
อืม..ม์………….นี่มันอยู่ในกะลากันชัดๆ….แบบนี้….

สิ่งหนึ่งที่พวกเขา (เหล่าเซียน “ทุกกลุ่ม”) มักจะกล่าวอ้างเสมอๆ..ว่า…
พวกเขาถูกต้อง…เล่นพระได้มาตรฐาน…ได้มาตรฐานสากล…ใบรับรองพระแท้ได้มาตรฐานสากล…สากลยอมรับฯลฯ….เพื่อสร้างภาพให้ดูดี….เท่านั้น..

ตราบใดที่ยัง “พร่องความรู้…อ้างความรู้บนความเชื่อ…อ้างมาตรฐานจากความเชื่อ..ตัดสินพระแท้เท็จได้จากความรู้ที่เชื่อกันมาอย่างผิดๆ เหล่านั้นได้”
บทสรุปเหล่านี้…..เพื่อนๆ นักสะสมย่อมมองเห็น….
“ปัญหา..ที่…ครอบงำ”…………มองเห็นกะลาที่ครอบอยู่….(เมื่อเรารู้ความจริง)…..
ทางออกของปัญหาคืออะไร?…….ก็ฝากข้อคิดให้ไปคิดกันต่อครับ
สรุปว่า…”วงการพระเครื่องฯ ในวันนี้”…เราจะค้นหาสาระ….ดีดี….ความรู้ดีดีที่ถูกต้อง..เพื่อสะสมพระเครื่องฯ…จากคนเหล่านี้ไม่ได้เลย….กลายเป็นศูนย์รวมความมึนงง….หลงทาง…กับเหล่าบรรดาพวกอ้างรู้ ตรูชำนาญการทั้งหลายเหล่านี้กันไป จนหาทางออกไม่เจอ
หากไม่มีใคร ผู้ใด…ทักท้วง ช่วยทัดทาน…
วงการพระเครื่องฯ..นี้….
คงมีแต่ผุ้คนที่….หากินบนศรัทธา บนความไม่รู้….(ของตนของคนอื่น)…สร้างนิทานนิยาย…
อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์…อุดมงมงายไปด้วยความเชื่อ…โกหกหลอกลวงยังงัยก็ได้…เพื่อให้ได้มาซึ่งทรัพย์สินของคนอื่น…เหตุนี้…วงการพระเครื่องฯ นี้….นับวันเสื่อมถอย…เสื่อมถอย…..
คงมีความรู้คู่ปัญญา สำหรับเพื่อนๆ ที่จะหาทางออกผ่าทางตัน ความไม่รู้…กันเอง…อย่าไปหวังพึ่ง…จมูกพวกคนเหล่านั้นเลย….จงเรียนรู้คู่ความจริง….ค้นหาข้อมูลที่ถูกต้องไว้เป็นเกราะป้องกันคนเหล่านั้น….อย่าเปิดโอกาสให้เขาและพวก…อวดรู้ พาเหล่าผู้คนหลงทาง…สร้างข้อมูลเท็จเพื่อเข้าทาง…ผลประโยชน์ได้
เวลาแห่งการปฏิวัติการเรียนรู้ได้เริ่มต้นแล้ว อยู่ที่ปัญญาของผู้เรียนรู้เอง จะเริ่มหรือละเลย
ขอปัญญาจงสถิตย์กับเพื่อนๆ ครับ

กดแชร์บทความไปยัง Social Network ของท่าน
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
เรียนรู้วิธีการดูพระเครื่องร่วมกับเพื่อนสมาชิกได้ในกลุ่มพระเครื่องเรื่องง่ายๆ ในเฟสบุ๊ค https://web.facebook.com/groups/277552462284906

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *