เรื่องพระเครื่องไว้ใจผม ตรู…ผู้ชำนาญ? (๒๘๒)

“…เมื่อ..ไม่รู้…ครูแผ่เผื่อ..ความเชื่อให้
เรียนรู้ ไป..กลับหลงทาง…สร้างปัญหา
ความเชื่อแทรก…ชอนไช…ไร้ปัญญา
หมดทางหา….วิธีแก้….”แพ้ทาง” ครู

สอนวิชา…มามากมาย…ให้ความคิด
ถูก..หรือ…ผิด…คิดไม่ได้… “ฉันไม่รู้”
มีแต่เสียง…เยินยอเอื้อ….ต้องเชื่อครู
อวย…ความรู้….เก่งกาจ…ฉลาดไว
สร้างตนเด่น…อ้างตนรู้…ผู้วิเศษ
ผลและเหตุ….สลับขั้ว…มั่วเหลือหลาย
อวิชชา…..พาคิดผิด…ศิษย์..วอดวาย
แต่..สุดท้าย ยังยกตน…เป็น “คนดี”…
สอนให้รู้…ให้ดูจำ…ทำตามแบบ
กล..ยลแยบ…มีแบบอย่าง…แนะทางหนี
ตอบไม่ได้…ไล่ไม่จน…อย่าทนซี้
ให้เลี่ยงหนี…เดินหลบ..กลบประเด็น
เล่านิทาน…สอนนิยาย…ให้แก่ศิษย์
อิทธิฤทธิ์…หาเงินง่าย…ไม่แสนเข็ญ
หลอกลวงเล่า…เหยื่อเป้าหมาย…ให้ลำเค็ญ
หลงทางเป็น….กินกัด…ฟัดไม่เหลือ

ครอบงำศิษย์ คิดต่าง ไร้ทางออก
งัดท้ายบอก ใบ้ทาง ที่หางเสือ
เป็นต้นหน คนนำทาง อย่างคนเรือ
ศิษย์…ผิด…เชื่อ เขาเป็นครู …รู้ไม่พอ…
สันดานเลว…ทรามต่ำ…ตามความคิด
สอนผิดๆ….ให้เชื่อตน…คน “หัวหมอ”
อ้างวิชา…….มากดี……มีเพียงพอ
สุดท้ายก็…แค่อ้างรู้… “ตรู..ชำนาญ”….??

ขอปัญญาจงสถิตย์กับเพื่อนๆ ครับ

กดแชร์บทความไปยัง Social Network ของท่าน
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
เรียนรู้วิธีการดูพระเครื่องร่วมกับเพื่อนสมาชิกได้ในกลุ่มพระเครื่องเรื่องง่ายๆ ในเฟสบุ๊ค https://web.facebook.com/groups/277552462284906

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *